دوستت دارم به وسعت عشق  

دوباره باز خواهم گشت

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت

و چشمان تو را با نور خواهم شست

به دیوار حریم عشق یکبار دگر٬من تکیه خواهم کرد

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد

به نام عشق و زیبایی٬دوباره خطبه خواهم خواند

حالا که از تو دورم

بذار که حرف دلمو بیارم به زبونم

بذار بگم که اگه من اون سر دنیا باشم

اگه من شاد باشم یا که غمگین باشم

اگه خنده رو لبام موج بزنه

یا که اشک از گونه هام چکه کنه

اگه در خواب باشم یا که بیدار باشم

اگه تو جمع باشم یا که تنها باشم

من فقط لحظه هارو به یاد تو میگذرونم

اگه من شاد باشم دلیل شادیم تویی

اگه غمگین باشم دلیل این غم تویی

اگه خنده رو لبام موج بزنه دریای مواج تویی

اگه اشک از گونه هام چکه کنه ابر بهاری تویی

اگه تو خواب باشم بدون تو رو خواب میبینم

اگه بیدار باشم میخوام کنار تو باشم

اگه تو جمع باشم حرف تورو پیش میکشم

اگه تنها باشم میخوام به یاد تو باشم

اگه تمام زندگیمو من به یاد تو میگذرونم

در عوض از تو فقط یه چیز میخوام

میخوام که حس خوبتو راهی قلب من کنی

میخوام که توی شادیات یه لحظه یاد من کنی

آرام باش عزیز من، آرام باش
حکایت دریاست زندگی
گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است،

آرام باش عزیز من
آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می آوریم
و تلالو آفتاب را می بینیم
زیر بوته ای از برف
که این دفعه
درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود ...

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان ماه نزول قرآن و ماه نشستن بر سر سفره معبود خویش را به همه تبریک می گویم

 خوبست که از همین حالا با خدا آشتی کنیم و پیمان ببندیم که فقط در راه او گام برداریم و از شیطان و شیطان صفتان دوری کنیم

چه جمعه‌ها که يک به يک غروب شد نيامدي     چه بغض‌ها که در گلو رسوب شد نيامدي

خليل آتشين سخن؛ تبر به دوش بت شکن      خداي ما دوباره سنگ و چوب شد نيامدي

- تمام طول هفته را به انتظار جمعه‌ام               دوباره صبح، ظهر، نه غروب شد نيامدي

- وعده‏ ديدار نزديک است ‏ياران مژده باد                روز وصلش مي‏رسد، ايام هجران مي‏رود

- دامن پر از ستاره كنم شب ز اشك چشم              چون بنگرم به ماه و كنم ياد روي تو

- محض يار مهربان آن مونس و آرام جان                 ناله از دل سر دهم وز هجر او اشکم روان

- كوري اگر ز عيسي چشمش بشد سلامت             بر جمله درد عالم مهدي بود شفايي  

- اي منتظر، غمگين مباش قدري تحمل بيشتر    گردي به پا شد از افق گويا سواري مي‌رسد

- آقا!

قنوت سبز نمازم به التماس در آمد           چه مي‌شود که مرا خيري از دعاي تو باشد

- بخوان دعاي فرج را به ياد خيمه سبز              که آخرين گل سرخ از همه خبر دارد

- ما معتقديم که عشق سر خواهد زد              بر پشت ستم کسي تير خواهد زد

- مهدي جان!

سئوالي ساده دارم از حضورت                        من آيا زنده‌ام وقت ظهورت 

اگر که آمدي من رفته بودم                              اسير سال و ماه و هفته بودم 

دعايم کن دوباره جان بگيرم                             بيايم در رکاب تو بميرم

- بر چهره پر ز نور مهدي صلوات                        بر جان و دل صبور مهدي صلوات

تا امر فرج شود مهيا بفرست                            بهر فرج و ظهور مهدي صلوات

- آقا بيا به خاطر باران ظهور کن                        ما را از اين هواي سراسيمه دور کن

وقتي براي بدرقه عشق مي‌روي                      از کوچه‌هاي خسته ما هم عبور کن

- سر راهت در انتظارم                                        برده هجرت صبر و قرارم

جز ظهورت اي گل زهرا                                          به خدا حاجتي ندارم

سر قبر شخصي نوشته شده بود : کودک که بودم مي خواستم دنيا را تغيير بدهم وقتي بزرگتر شدم متوجه شدم که دنيا خيلي بزرگ است من بايد کشورم را تغيير بدم بعد ها کشورم را هم بزرگ ديدم و تصميم گرفتم شهرم را تغيير دهم . در سالخوردگي تصميم گرفتم خانواده ام را متحول کنم . اينک من در آستانه مرگ هستم مي فهمم که اگر روز اول خودم را تغيير داده بودم شايد مي توانستم دنيا را هم تغيير دهم

***********************************************************************

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟ . بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

*********************************************************

از پلک خيس ابـرها برايت چشمه ای می سازم که با

طلوع گـريه لبخندی

 زلال نثارت می کند و در نگاه مخملی

 مهتاب شيشه های ترديد را می شکنم.

من در طنين خنده های تو به ترانه ی

 زندگی می رسم با تو

بودن يعنی عاشق شدن در کوچه های مهتاب.